Maneviyat BloÄŸu

          "Büyük cürümlerin en büyüÄŸü, dünya sevgisidir."

                     Hz. Peygamber (sas)

   Dünyalık ile böbürlenen her insanın sonu hüsran olmuÅŸtur. Çünkü sevdiÄŸi her ÅŸey dünya ile beraber zeval bulur. Yaratılışı ilâhi muhabbet ile yoÄŸrulan insan, sevgili olanı unutup dünyaya müptela olunca, dünyadaki sevdiklerinin kendisinden ayrılmasıyla her seferinde elem ve hüsrana düÅŸer. Halbuki insan kalbi dünya için deÄŸil, Allah için yaratılmıştır. Dünyanın aldatıcı hayatı, Allah’a, Allah dostlarına ve kendisine inanıp kanan insanlara düÅŸmandır. Allah’a düÅŸmanlığı, O’na giden yolları kapat­ması iledir. Cazibesiyle Allah’ın kullarına azamet-i ilâhiyeyi unutturur, insanları kandırıp kulluktan uzaklaÅŸtırır. Dünyanın fani, ahiretin baki olduÄŸunu bilen Allah dostları ise, onun cazibesine kanmamakla Allah’a yakınlık kazanırlar. Dünyaya kanmamak, Allah katında dünyanın hük­münün ne olduÄŸunun bilinmesine baÄŸlıdır. Allah Tealâ “Onlar ahirete karşılık dünya hayatını satın almışlardır. Bu alışveriÅŸlerinden dolayı kendilerinden azap kaldırılıp hafifletilmez ve onlara yardım da edilmez.” (Bakara, 86) buyurarak, ahiret hayatını unutup dünyaya kanmanın elim bir sonuca yol açacağını bildirmiÅŸtir. Åžu dünyanın yaratılış hikmetini, ilm-i ilâhiyedeki hali ile insan nazarındaki durumunu çok iyi bilmek lazım gelir. Türlü zillet ve üzüntüye düÅŸen insanlar, “Ah bu dünya beni kandırdı, bütün emellerimi söndürdü!” gibi sözlerle karşılığını bulamadıkları arzuları için dünyaya kızarlar; bir yandan da yine ondan talep etmeye devam ederek hüsrana uÄŸrarlar. Halbuki Allah dostları dün­yaya hiç raÄŸbet etmeyip, ancak gerektiÄŸinde kendisinden istifade ederek, onu ahiret sermayesi yaparlar. Rasul-i Ekrem s.a.v. Efendimiz, pek çok hadis-i ÅŸerifinde dünyayı zemmetmiÅŸ, onunla meÅŸguliyetimizin Allah’ı unutmamıza sebep olmaması lazım geldiÄŸini duyurmuÅŸ, dünyaya meyledip Allah’ı unutanın ahirette zelil ve periÅŸan olacağını beyan buyurmuÅŸlardır. Rasulullah s.a.v. Efendimiz, ölmüÅŸ bir koyunun yanından geçer­ken sahabilere: - “GördüÄŸünüz ÅŸu koyun ölüsünün, sahibi nezdindeki kıymeti nedir?” diye sordu. Cevap verdiler: - “Hiçbir kıymeti olmadığı için buraya atılmıştır.” Bu cevap üzerine Efendimiz ÅŸöyle buyurdu. - “Varlığım kudret elinde olan Allah’a yemin ederim ki, dünyanın Allah katındaki kıymeti, ölü bir koyunun sahibi yanındaki kıymetinden daha çok deÄŸildir. EÄŸer dünyanın Allah katında sivrisinek kanadı kadar kıymeti olsaydı, kâfirlere bir yudum su bile içirmezdi.” “Dünya inkârcının cenneti, müminin cehennemidir.” hükmünce, dünya inkârcıya göre bütün lezzetlerin kaynağıdır. Ahirette çok ÅŸiddetli azap göreceÄŸinden, dünya onlar için cennettir. Mümin için ise dünyadaki bütün nimetler ahiret nimetleri yanında pek kıymetsiz olduÄŸundan, dünya cehennem mesabesindedir. Nasıl ki zindana kimse itibar etmezse, müminin dünyaya itibarı da o kadar olmalıdır. Rasulullah s.a.v.: “Dünyada Allah için olanlar müstesna her ÅŸey mel’undur.” ve “Dünyayı seven ahiretine zarar verir. Ahireti seven dünyaya zarar verir. Kâmil o kimsedir ki, ikisini birden hoÅŸnut etmeye çalışmaz.” buyurmuÅŸlardır. Onun için evliya-yı izam, ilmiyle âmil olan ulema-yı kiram, bir ellerine dünyayı diÄŸer ellerine ukbayı almışlar; dünyanın bir boncuk ahiretin ise inci misali olduÄŸunu gördük­lerinde dünya boncuÄŸunu bırakıvermiÅŸlerdir. “Siz baki olanı fani üzerine, ahireti dünya üzerine tercih ediniz.” emri gereÄŸince mümin için öncelik ahirettir. Bu yolda baÅŸarı elde eden mümine, dünya da, dünya ehli de hiçbir zarar veremez. Semerkand Dergisi Mehmet ILDIRAR